flúff flúff flúff

Dauðir linkar

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Mon, 25 Sep 2006 14:51:00 +0000

Linkarnir eru dauðir, búið að loka aðgang mínum að LHÍ servernum. Enda skiljanlegt þar sem ég er ekki enn nemandi þar. Stefni að því að kippa þessu í lag í kvöld.

Frá Missy Elliott til The Shadows

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Fri, 22 Sep 2006 00:27:00 +0000

Hip-hop er mjög sjálfhverf tónlistarstefna og textabrot eru endurnýtt aftur og aftur og taktar endurunnir undir ýmsum formerkjum. Talent borrows, genius steals. Dæmin eru fjölmörg um stöðuga endurvinnslu og gaman að skoða hvernig unnið er með efnið. Missy Elliott gaf t.a.m. út lagið We Run This í fyrra og notaði þá Apache taktinn frá Sugarhill Gang en þeirra enduvinnsla á laginu hefur verið samplaður endalaust innan hip-hop heimsins. En Sugarhill Gang endurunnu taktinn frá Incredible Bongo Band sem hafði endurunnið hann frá Shadows. Fyndið samt í upphafi We Run This segir Missy "my style can't be duplicated or recycled" rétt áður en Apache takturinn skellur á...

Hverjum hefði dottið í hug áhrif Apache eftir The Shadows, einni hallærislegustu hljómsveit síðustu aldar. Bakköpp sveit Cliff Richard. Svo eru til óteljandi aðrar útgáfur sem eru misjafnlega áhugaverðar sem hægt er að grafa upp. En ég mæli með að hlusta á þessi lög, gaman að sjá hvernig unnið er úr þessu Shadows lagi.

Missy Elliott - We Run This
The Sugarhill Gang - Apache
Incredible Bongo Band - Apache
The Shadows - Apache

We Are Bitches In The City

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Sat, 16 Sep 2006 13:55:00 +0000

Ekki hlustað á Air í langan tíma en heyrði Everybody Hertz diskinn um daginn og hef verið að rifja hann upp síðan. Mörg skemmtileg og fjölbreytt remix á plötunni, allt frá bossanova til döbb og hip-hops. Held einna mest upp á Jack Lahana remixið af People In The City, þó að takturinn á köflum minnir mig óneitanlega á Missy Elliot. Reyndar ætti útgáfan að heita Bitches In The City. Svo er líka á plötunni lagið The Way You Look Tonight sem hefur eingöngu komið út á þessari plötu. Mæli líka með heimasíðu Air, þar er t.d. hægt að fara í ýmsa gagnvirka leiki og finna ýmislegt sem gleður.

Air - People In The City (Jack Lahana Remix)
Air - The Way You Look Tonight

Svo ef einhver ætlar að fara að dansa þá er Rex The Dog tilvalinn fyrir það tækifæri. Tja, eða Ajax. Gredda eða jungle. Virkar allavega. Ég vill annað Ajax kombakk.

Ajax - Forget
Rex The Dog - Frequency

Þungarokkspóstur nr. 1

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Sat, 09 Sep 2006 16:31:00 +0000

Örugglega líka sá síðasti því mér leiðist þungarokk og rokktónlist sem inniheldur gítarsóló eða trommusóló. Hluti af því er líka að mér leiðist fólk sem hrífst af þungarokki, en það er önnur saga. Hins vegar var ég að horfa á Wild At Heart í gær og þegar ég horfi á hana og heyri stefið úr Slaughterhouse með Powermad þá langar mig að eignast slönguskinnjakkan hans Nicolas Cage og dansa eins og hann í myndinni. En sá draumur verður að rætast síðar. Ég á ekki einu sinni leðurjakka. Verð bara að láta mér nægja að hlusta á lagið og reyna að ná spörkunum hans við lagið í laumi.

Powermad - Slaughterhouse

Svo þegar maður hlustar á lagið þá áttar maður sig á því að lagið er ekki jafnsvalt í raunveruleikanum og þegar Nicolas Cage og Laura Dern eru að stíga trylltan dans við sólóið úr laginu þá er ágætt að setja Typewriter á fóninn. Nær manni niður á jörðina. Lengi leitað að þessu lagi eftir að hafa heyrt það fyrir ca. 2 árum. Leroy Anderson samdi og skrifaði. Gjörið svo vel

Leroy Anderson - Typewriter

Hvernig Regina Spektor eyðilagði fríið mitt..eða næstum því

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Wed, 30 Aug 2006 18:11:00 +0000

Flaug ásamt frú til Berlín 15. ágúst og sá auglýsingu um að Regina Spektor væri að spila það kvöldið á klúbb nálægt þar sem við vorum. Mættum á staðinn og við blasti röð af undarlega svartklæddu crowdi í röð, einhvern vegin ekki líklegt lið til að vera á leiðinni á Reginu Spektor. Enda kom í ljós að tónleikunum hafði verið frestað. Tékkuðum samt á klúbbnum sem var einkonar numetal/emo-rokk staður sem var ekki alveg það sem maður hafði búið sig undir. En létum okkur hafa það og sátum að drykkju með hressum A-Þjóðverjum. Þegar við ætluðum að halda heim á leið vildi svo ekki betur til en Dana fékk feiknastórt gler lengst upp í ilina á leiðinni út af klúbbnum. Við tók svo mikið blóð, sjúkrabíll, ca. tveir tímar á spítala, fjögur spor í ilina, hækjur og hugsanlega rúmfesta í einhverja daga hjá Dönu. Allavega varð ekkert úr Belgíuferð hjá okkur, vorum reyndar búin að ræða að slá hana af vegna verulegs lestar- eða flugkostnaðar.

Svo pointið með þessari sögu/afsökun: ekkert fokking Pukkelpop þetta árið. En í sárabót var farið á Massive Attack tónleika þar sem TV On The Radio og DJ Shadow hituðu upp. TVOTR byrjuðu og voru frábærir, hljóðið gott, bandið þétt og Tunde Adebimpe er minn uppáhaldsrokksöngvari. Eftirminnilegast hjá þeim var þegar þeir tóku Wolf Like Me. Tunde er líka magnaður á sviði. DJ Shadow kom svo næst, vopnaður 3 plötuspilurum og með tjald fyrir aftan sig þar sem videó var varpað í takt við lögin. Hann spilaði gamalt dót í bland við lög af nýju plötunni, The Outsider, sem er að koma út.

DJ Shadow var skemmtilegur og fékk fólk til að hreyfa á sér mjaðmirnar. Best fannst mér útfærslan á Six Days og svo Seein Thangs og videóið við það lag sem er á nýju plötunni. David Banner rappar í Seein Thangs með sterkum, suðurríkja grime hreim. Kannski ekki fyrir alla en fannst nýju lögin sem innihéldu rapp mun betri en þegar hann fékk einhvern Chris Martinlegan söngvara til að taka nokkur lög með sér. Það var ekki jafn skemmtilegt.

Massive Attack enduðu svo kvöldið. Mættu með hljómsveit á sviðið sem mér fannst ekki að vera gera sig, hljóðið ekki nógu gott og óþarfa gítarsóló sem einstaka áhorfendur slömmuðu jafnvel við. Ekki viðeigandi. En þeir áttu ágætis spretti og voru ágætir en náðu ekki upp sömu stemmingu og TVOTR og DJ Shadow. Ullu mér vonbrigðum með að taka ekki nýjasta lagið sitt, Live With Me. En þetta voru yfir heildina fínir tónleikar og ágætis sárabót. Ætlaði svo á Afrika Bambaataa síðasta föstudag en veiktist skyndilega og fékk mikinn hita og missti af þeim.

DJ Shadow - Seein Thangs (ásamt David Banner)

Er búinn að vera fastur í 80's electrórappinu og held mig í því enn um sinn. Sá afbragðs myndband með Rocksteady Crew við hið stórskemmtilega lag Hey You. Ef ég væri stelpa þá mundi ég pottþétt klippa mig eins og söngkonan í myndbandinu. Æðislegt myndband.

Rocksteady Crew - Hey You
Planet Patrol - Play At Your Own Risk

Morrissey tónleikar og tónlist fyrir 8 klukkustundir og 46 mínútur í lest

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Sun, 13 Aug 2006 17:48:00 +0000

Innipúkinn um síðustu helgi var nær eintóm vonbrigði, Ghostigital og Mugison best. Nenni ekki einu sinni að skrifa um hann. Morrissey var skínandi góður og hress. Fullkomin poppstjarna með frábæra sviðsframkomu.

Skipulagið á tónleikunum var fáránlegt. Þeir sem áttu miða í stúku fengu sæti niðri á gólfi og þeir sem voru í stæði voru í stúkunni. Svo endaði það með því að þeir sem höfðu mætt fyrst á staðinn til að tryggja sér fremstu sætin niðri voru illa sviknir því einhverjum fokkings hálfvitum datt í hug að gefa skít í liðið sem sat prúðbúið og standa fyrir framan sviðið. Fólk tróð sér fyrir framan sviðið svo þeir sem fremst sátu sáu ekki neitt. Ég hafði ekki áhyggjur af því enda á besta stað, neðst í stúkunni með gott útsýni.

Upphitunaraktið var jafn leiðinlegt og Morrissey var góður, skil ekki hvað það átti að þýða að bjóða manni upp á þetta drasl. Söngkonan virtist líka skynja hvernig áhorfendum leið, sérstaklega þegar því var gríðarlega fagnað þegar hún tilkynnti að hún væri að fara syngja lokalagið. Kannski óþarfi samt.

En svo kom gamli maðurinn á svið ásamt hljómsveit, allir snyrtilega klæddir og flottir. Sviðsuppsetningin var líka æðisleg í 50's stíl, einfalt tjald í bakgrunni og einföld og flott lýsing. Hljómsveitin staðsetti sig líka vel fyrir aftan Morrissey, svona til að undirstrika hver er stjarnan. Þrjú Smiths lög voru tekin, How Soon Is Now?, Girlfriend In A Coma og Panic. Mest var tekið af Ringleaders Of The Tormentors, enda verið að fylgja henni eftir. Sú plata er líka frábær og lögin af henni nutu sín einstaklega vel. Kannski voru margir að vonast eftir fleiri Smiths lögum en ég get ekki annað en verið sáttur.

Morrissey - First Of The Gang To Die (Tónleikar í Malmö, 2002)

Er svo að fara til Berlínar á þriðjudaginn og svo strax á miðvikudaginn tek ég lest til Hasselt með viðkomu í Brussel. Þetta ferðalag tekur 8 klukkustundir og 46 mínútur. Tilgangurinn með þessu fáránlega langa lestarferðalagi er Pukkelpop og því ætti þessi ferð að borga sig enda nokkrar ágætis hljómsveitir að spila. Hlakka nú mest til að sjá stærstu nöfnin eins og Beck,Radiohead, Massive Attack, Knife, José Gonzales, Hot Chip, TV On The Radio og svo nokkur smástirni eins og Regina Spektor, Colder, MSTRKRFT, Pipettes, White Rose Movement svo nokkrir séu nefndir. Þetta verður allavega svaka djúsí þrír dagar, svona lænöpp, tjald, bjór og skemmtilegt fólk getur ekki klikkað. En fyrst ég verð úti til 27. þá skelli ég broti úr playlista sem ég gerði fyrir lestarferðina sem er blanda úr öllum áttum.

Animals On Wheels - Never In And Never Out
Aphex Twin - IZ-US
Jay-Z - Sunshine (Ratatat remix)
Can - Mushroom
The Go! Team - Phantom Broadcast
Dengue Fever - Ethanopium

Public Enemy - Shut 'Em Down (Pete Rock remix)
Public Enemy - Show 'Em Watcha Got
UTFO - Roxanne, Roxanne
Afrika Bambaataa & The Soulsonic Force - Go Go Pop
Forgotten Lores - FL Samkvæmi
DJ Noize - O.D.B. Tribute
DJ Shadow, DJ Krush & Roni Size - Freestyle

Purrkur Pillnikk - Rotið
Japan - Nightporter
A.C. Newman - Most Of Us Prizefighters
Lizzy Mercier Descloux - Wawa

Lee Hazlewood - Vem Kan Segla
Handsome Boy Modelling School - I've Been Thinking (ft. Cat Power)
Herbert - The Movers And The Shakers
Regina Spektor - Chemo Limo
Os Mutantes - Panis Et Circenses
Classics IV - Spooky
Minnie Ripperton - Loving You

Þetta ætti að duga í bili. Góða hlustun.

Hollensk hip hop og Þór Eldon

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Fri, 11 Aug 2006 16:28:00 +0000

Var bent á hollenska rapparann Pete Philly af vini mínum út í Hollandi. Ákvað að ná í plötuna Mind.State með honum ásamt pródúsernum Prequisite. Þeir gera hip hop í anda djasskotinna
hip hop banda s.s. A Tribe Called Quest, Digable Planets, The Roots,
The Pharcyde o.fl. Ekkert að finna upp hjólið en þetta er bráðferskt stöff frá þeim félögum. Svona hollenska útgáfan af Forgotten Lores. Sem er ekki slæmt. Í laginu Hope fá þeir Talib Kweli til liðs við sig en hann ætti alvarlega að íhuga frekara samstarf með þeim félögum, sérstaklega Prequisite enda afar hæfileikaríkur. Mjög smooth plata sem ég mæli með.

Pete Philly & Prequisite - Hope (ásamt Talib Kweli)
Pete Philly & Prequisite - Lazy

Svo heyrði ég nokkur lög af nýútkominni plötu Þórs Eldon þar sem hann hefur smíðað takta undir ljóðalestur hins mikla ljóðskálds, Dags Sigurðarssonar. Þau lög sem ég hef heyrt eru hreint út sagt eyrnakonfekt og með því ferskasta, fallegasta og besta sem ég hef heyrt í íslensku tónlistarlífi síðan, tjah, man ekki hvað. Stórkostlegt og hlakka til að fá plötuna upp í hendurnar en hún er uppseld í bili en fljótlega von á öðru upplagi. Fæst aðeins í Smekkleysu og á sanngjörnu verði. Dauðaskammtur kemur allavega sterklega til greina sem besta íslenska lag ársins.

Þór Eldon & Dagur Sigurðarson - Dauðaskammtur

Man eftir því hvað M.I.A. var fersk og skemmtileg. Svo var henni nauðgað og í kjölfarið fékk maður leiða. Nú er svarið komið við bænum manns um nýtt og ferskt greddu hip hop popp sem fær mann til að dansa við. Japanska dísin Tigarah. Fann lagið Girlfight með henni og veit ekkert hvað hún er að syngja um en það skiptir ekki öllu máli. Hún dansar. Og fær mann með sér. Svo er hún ekkert slæm ásýndar.

Tigarah - Girlfight

Konono No. 1

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Tue, 25 Jul 2006 22:28:00 +0000

Sá í Fréttablaðinu að Björk sé að taka upp með Konono No. 1 fyrir næstu plötu. Hef líka heyrt að hún hafi gert nokkur lög með hip hop súperpródúsernum Timbaland. En það er nú önnur saga. Ég las mér aðeins til um þessa hljómsveit frá Kongó en hún er á mála hjá FatCat útgáfunni. Hún er rúmlega 25 ára gömul og er víst einstaklega mögnuð á tónleikum en Konono No. 1 spila ekki á nein hefðbundin hljóðfæri heldur tilbúin hljóðfæri eins og likembé , heimatilbúna míkrófóna, viftur, potta og bílaparta. Plata þeirra Congotronics frá 2005 var margverðlaunuð og vakti mikla athygli fyrir hvernig hljómsveitin blandaði saman heimstónlist og elektróník og skapaði mjög sérstakan og dansvænan hljóm sem fær mann til að setja á repeat og detta inn í algjöran trans. Það er ekki nokkur leið að sitja kyrr meðan maður hlustar á lagið Paradiso.

Konono No. 1 - Paradiso

Besta lag ársins?

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Fri, 21 Jul 2006 00:00:00 +0000

Did I Step On Your Trumpet með Danielson er eitt af skemmtilegastu lögum ársins. Hingað til. Kannast líklega margir við það og svo sem ekkert nýtt. Platan Ships er æði og allt það. Um daginn fann ég remix af laginu sem var gefið út sem B hlið á I'm Slow but I'm Sloppy 7 tommunni. Platan var gefin út af anticon sem fæst aðallega við hip hop. Bara nokkuð vel heppnað remix ansi hreint. Sérstaklega lúðrasveitabyrjunin.

Danielson - Did I Step On Your Trumpet
Danielson - Did I Step On Your Trumpet (Remix)

Ben Folds úr Ben Folds Five fékk Mike Skinner með sér til að taka slagarann Bitches Ain't Shit eftir Dr. Dre í accoustic útgáfu um daginn á tónleikum. Textinn fær að njóta sín í fallegum flutningi þeirra félaga.

Ben Folds & Mike Skinner - Bitches Ain't Shit

Karen O

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Wed, 12 Jul 2006 01:01:00 +0000

Spike Jonze gerði þessa mögnuðu auglýsingu fyrir adidas en lagið finnst mér ekki síðra en auglýsingin sjálf. Það er hin fáránlega kynþokkafulla Karen O með sinni fallegu og seiðandi rödd. Eintóm vellíðan og fegurð, bæði auglýsing, lag og söngkona. Mæli líka með að tékka á Gold Lion myndbandinu. Það er fyrst þegar maður sér myndbönd með Yeah Yeah Yeahs að maður áttar sig á hversu flott Karen O er.

Karen O & Squeak E. Clean - Hello Tomorrow (auglýsingaútgáfa)
Karen O & Squeak E. Clean - Hello Tomorrow (í fullri lengd)

Japanskar stúlkur, Chris Barber og kristilegt hip hop

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Sun, 09 Jul 2006 14:44:00 +0000

Ég veit ekki alveg hvernig ég rakst á þetta lag og veit ekkert um flytjendurnar. Það tekur þó ekki burt þá skemmtilegu upplifun sem er að hlusta á þessar snaróðu, hraðmæltu japönsku stúlkur. Textann er hægt að nálgast hérna.

Lady Q & Misae - Dame Dame No Uta

Eftir þessa geðveiki er gott að kúpla sig niður með hinum enska básúnuleikara Chris Barber og hljómsveit hans. Einstaklega ljúft. Gæti verið upphafsstef í breskum sakamálaþætti á RÚV einhvern föstudaginn. Þetta lag er hægt að finna meðal annars á disknu Vintage Instrumentals, Vol. 1 sem ber þetta einstaklega ósmekklega cover að neðan.

Chris Barber's Jazz Band - Petite Fleur

Um daginn póstaði ég nokkrum lögum eftir hinn tilraunaglaða rappara Sensational en hann kemst ekki nándar nærri Glen Galaxy (áður Glen Galloway) sem starfrækir eins manns kristilegu hip hop sveitina soul-junk. Allar plötur soul-junk plöturnar heita ártölum frá miðbiki síðustu aldar. Merkingin á bakvið þær nafngiftir eru óljósar en það truflar mig ekki þar sem þær plötur sem ég á eru allar stórskemmtilegar í fjölbreytileika sínum. Textarnir ekkert kjaftæði um eiturlyf, glæpi og konur og ekkert verið að nota ódýr sömpl. Tilraunagleði og góð skemmtun.

soul-junk - supernatch
soul-junk - dry bones
soul-junk - ill-m-i

Sensational

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Mon, 26 Jun 2006 23:09:00 +0000

Rapparinn Sensational er víst ekki efnaður maður. Bjó um tíma í sófa hjá félögum sínum og gerir kannski enn. Hann hefur tekið lagið með Ghostigital nokkrum sinnum og m.a. á tónleikum í New York blindfullur og hress. Það verður samt ekki tekið af honum að hann er mjög sérstakur rappari, rámur slefar hann orðum út úr sér og fer almennt óhefðbundnar leiðir í tónlist sinni. Fyrsta sólóplatan hans, Loaded With Power sem kom út 1997, tók hann sjálfur upp og sá um að framkvæma flest hljóð með kjaftinum á sér eins og t.d. flestar bassalínur og takta. Í stað míkrófóns þá plöggaði hann heyrnartól og tók upp allt rapp í gegnum þau. Ég mæli allavega með að tékka á þessari snilldarplötu, næstu plötur hans á eftir komast ekki nálægt henni. Tékkið líka á Strangely Shaped með Sensational og Ghostigital.

Sensational - Thick Marker
Sensational - Where It Started At

Bobby kallinn

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Thu, 22 Jun 2006 17:56:00 +0000

Ég er búinn að vera veikur fyrir undarlegum áratugum undanfarið, 50's/early 60's og early 90's. Báðir áratugirnir þykja nú ekki hafa mikið kúl yfir sér og taldir til hallærislegri tímabila tónlistarsögunnar só far. En ég held að 90's fari að koma sterkt inn eins og 90's kvöldið á 11unni bar með sér um daginn. Burt með fokkin 80's böll og þema endalaust. Allir komnir með ógeð á þessum túberuðu vibbum. a-ha og duran duran og allt þetta fáranlega krapp má eiga sig og ég vil fara að sjá Dr. Alban, Snap! og hljómsveitir eins og 2 Unlimited með eina söngkonu og einn rappara með dredda sem dælir upp úr sér textum sem verður seint vitnað í. Áfram æðisleg eróbikóp og kjánaleg hljómborð og synthar. Fjólublár, grænn eru litirnir og glowhringir eru komnir til að vera (hafa þeir ekki alltaf verið inni?). Broskallar og aflitað hár. Reifkvöld. Jess, þetta er svo sannarlega málið í sumar.

Technotronic & Felly - Pump Up The Jam
Snap! - I've Got The Power
Maxx - No More I Can't Stand It
Maxx - Get Away

Tvö síðustu lögin er svo keimlík að það þarf að leggja vel við hlustir til að heyra muninn. Maxx verður seint talin merkileg hljómsveit en eru ein af óteljandi hljómsveitum sem byggðu á sömu formúlu eins og t.d. Culture Beat, 2 Unlimited, Cappella og fleiri. Einn taktur sem var endalaust endurnýttur, söngkona og hæfileikalaus rappari (helst með dredda). En þetta þótti flott.

Svo einhvern veginn til að halda balans er fínt í rigningunni og í þynnkunni að koma sér á strik aftur með því að hlusta á skemmtilega smjörlegna ástarsöngva vatnsgreiddra
herramanna á borð við Bobby Vinton. Bobby kemur reyndar ekki fram á sjónarsviðið fyrr en 1962 og á sinn mesta frægðartíma næstu 3 árin. Hann átti marga smelli sem fóru á toppinn og var afkvæmi 6. áratugarins og hélt sig við sykursætar ballöður sem mæður jafnt sem dætur hrifust af. Þetta er mest allt væmnir ástarsöngvar en það er eitthvað við þær sem er svo æðislegt að maður hrífst með. Bobby hefur svo verið misjafnlega heppin með notkun á lögum sínum. David Lynch gerði Blue Velvet náttúrulega ódauðlegt í samnefndri mynd en svo þurfti helvítis r&b hóran Akon að taka Mr. Lonely og gera úr því eitt viðbjóðslegasta lag samtímans úr því sem flestir vilja gleyma.

Bobby Vinton - Blue Velvet
Bobby Vinton - Blue On Blue
Bobby Vinton - Mr. Lonely
Bobby Vinton - Rain, Rain Go Away

Nýtt og gott dót

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Tue, 13 Jun 2006 21:50:00 +0000

Hef verið að tékka á nokkrum plötum sem hefur verið þó nokkur eftirvænting eftir og eru að fara að koma út í sumar. Kannski mesta eftirvæntingin verið eftir sólóplötu Thom Yorke, The Eraser og sjá hvort hann feti ótroðnar slóðir og komi manni á óvart. Nei, svo er ekki. Allt í blönduðum og léttum Kid A/Amnesiac fíling og ekkert nema gott um það að segja en ekkert ferskt og óvænt. En frábær og þétt plata fyrir Radiohead aðdáendur. Sérstaklega eru lögin Analyse og Harrowdown Hill stórgóð og ljúf þó það sé erfitt að velja lög út.

(búið að taka út lögin en tékkið á soulseek á plötunni)

Það ættu nú allir að hafa heyrt nokkur af nýju Gus Gus lögunum á barnum og því nokkuð ljóst í hvaða stíl platan Forever verður. Í If You Don't Jump Your English sem hefur verið í spilun í þónokkurn tíma þá er Í Augum Úti stefið tekið og endurunnið mjög skemmtilega. Þetta lag á pottþétt eftir að lifa lengi í partípleilistum og á skemmtistöðum. Svo finnst mér æði að fá Pál Óskar í lag nr. 3 (veit ekki alveg hvað það heitir, Hold You?). Af öllum þeim söngvurum og listamönnum sem hafa verið í Gus Gus og unnið með þeim af hverju í ósköpunum var hann ekki löngu kominn á blað. Pál Óskar í Gus Gus. Ekki spurning.

Gus Gus - If You Don't Jump Your English
Gus Gus - Hold You (ásamt Páli Óskari)

Hinn óútreiknanlegi og klikkaði Kool Keith eiga allir að þekkja sem hlustað hafa á eitthvað meira hiphop en 50 cent. Hvort sem það er undir Dr. Octagon, Black Elvis, Dr. Dooom eða öðrum nöfnum þá er alltaf hægt að búast við einhverju frumlegu og skemmtilegu frá honum. Platan Dr. Octagonecologyst er ein af betri hiphop plötum sem ég hef heyrt og því spenntur að heyra framhaldið. En The Return Of Dr. Octagon er þónokkuð undir væntingum en á samt sína spretti. Væri til í að leyfa Curver að leika lausum hala og Ghostigitalisa Dr. Octagon og heyra útkomuna. Hefur alveg potential í meira experimental og meira brjálæði.

Kool Keith - Lag 6

Kickin' it óldskúl

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Tue, 30 May 2006 10:00:00 +0000

Alltaf gaman að rifja upp 80's hip-hop, svona smá diskó og einfaldir og skemmtilega aulalegir textar. Ekkert farið að bera á sérdeilis ömurlegum textum um glæpi, byssur, kampavín, kellingar og gulltennur. I Need Love með LL Cool J er skemmtilega rómantískur poppslagari og upphafið að því að hann fór að fikra sig í átt að sykurhúðuðum poppslögurum. Textann er skemmtilegt að hlusta á og velta fyrir sér af hverju hann hélt ekki áfram sem hinn mjúki rappari þar sem hann á heima. En hann reyndi að vera harður en kommon hver tekur Ladies Love Cool James alvarlega sem harðan gaur. Flúff.

LL Cool J - I Need Love
LL Cool J - Rock The Bells

Whodini byrjuðu í upphafi níunda áratugarins sem er auðheyrt af mjúkum eitísskotnum synthatöktum og Sugarhilllegu rappinu. Þeir eru víst enn starfandi en eitthvað hefur lítið heyrst frá þremenningunum undanfarin ár. En ekki gleymdir. Mæli líka með Chubb Rock. Góður.

Whodini - Magic's Wand
Whodini - Freaks Come Out At Night

Man Parrish - Hip Hop Be Bop (Don't Stop)
Chubb Rock - Treat 'Em Right

En maður verður að fara að splæsa í punktcom því ekki getum maður geymt lengur á skólaservernum þannig að það gæti verið að linkarnir á lögin verði óvirkir en ég reyni að kippa því í liðinn áður.

CocoRosie

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Wed, 17 May 2006 00:42:00 +0000

CocoRosie í kvöld og tvö lög í tilefni þess. Ég hlakka mikið til að sjá systurnar í kvöld og vonandi standa þær undir væntingum. Allavega fara góðar sögur af tónleikum þeirra sem eru víst mikið sjónarspil og voða mikið krútt eitthvað. Vona að það sé samt ekki of mikið eins og sumar íslenskar sveitir. Hef samt engar áhyggjur af því. Tónlistin er frábær, þær sætar og bjóða einnig upp á visúal efni á tónleikunum.

CocoRosie - By Your Side
CocoRosie - Beautiful Boyz (ásamt Anthony)

Svo komst ég yfir Nouvelle Vague plötuna og þó ég hafi póstað lagi með þeim síðast þá stenst ég ekki freistinguna að láta Killing Moon núna. Alveg brilljant koverað. Undurfagurt og sexí. Platan er alveg skotheld í grilldinnermúsík í sumar. Don't Go, Ever Fallen In Love og fleiri slagarar teknir í bossanóvameðferð frá Marc Collin sem lætur svo einhverjar söngkonur hvísla lögin með kynþokkafullum hreim.

Nouvelle Vague - Killing Moon

Blandað stöff

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Sat, 13 May 2006 18:32:00 +0000

Jæja, búinn að vera í góðri pásu frá blogginu enda verið upptekinn við að klára lokaverkefnið mitt úr LHÍ og setja upp útskriftarsýningu niðrí Hafnarhúsi. Hvet alla til að kíkja, opið til 25. maí og ókeypis inn.

Hef nú ekkert verið að ná í neitt ógrynni af nýrri tónlist og legið meira yfir eldra dóti. Ætla að setja inn nokkur af lögunum sem hafa komið manni í gegnum síðustu vikur og hafa langan endingartíma.

Lee Hazlewood - For One Moment
Tindersticks - Ballad Of Tindersticks
My Bloody Valentine - Forever And Again

Wire - Marooned
Purrkur Pillnikk - Nú

Les Négresses Vertes - C'Est Pas la Mer À Boire
Archie Bell & The Drells - Tighten Up
Birdy Nam Nam - Jazz It At Home
Sly & The Revolutionaires - Cocaine

Akrobatik - U Can't Fuck Wit' it
P.O.S. - Safety in Speed (Heavy Metal)
Stjáni Blái & Kötturinn Felix - Ég Gleymdi Veskinu

Svo er ný Nouvelle Vague plata á leiðinni og ég hlakka til að heyra hana. Hér er Blue Monday koverað og er í svipuðum fíling og gamla stöffið.

Nouvelle Vague - Blue Monday

Sly Stone

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Tue, 25 Apr 2006 23:30:00 +0000

Fönkmeistarinn Sly Stone hefur átt skrautlega ævi og ferillinn sveiflast upp og niður allt eftir hversu mikið kókaín hann hafði milli handanna en það var yfirleitt nóg til að gera Rick James stoltan. Hann ásamt semífjölskyldusveitinni Sly & The Family Stone náði fönkinu upp í nýjar hæðir, voru með fyrstu sveitunum til að vera með pólitískan áróður í lögum sínum og voru frumkvöðlar í að diskóvæða fönkið með laginu Family Affair.

Eftir farsælan feril á síðustu árum sjöunda áratugarins og fyrrihluta þess áttunda þá hætti Sly & The Family Stone '75 og Sly Stone reyndi fyrir sér einn síns liðs en náði ekki sömu hæðum og hljómsveitin hafði náð. Lítið sem ekkert heyrðist frá Sly á níunda og tíunda áratugnum. Hann átti tvö misheppnuð kombökk '83 og ´87 og var frægari fyrir kókaínotkun og handtökur en fyrir tónlist sína. Þegar Sly & The Family Stone voru svo heiðruð í Rock & Roll Hall of Fame þá fannst Sly kallinn í einhverju gettóathvarfi ekki gerandi góða hluti. Fékk svo samning '95 en beilaði á honum en Sly og hljómsveit komu loks aftur saman á síðastliðinni Grammyhátíð og Sly var í feiknastuði.

En ég fann gamalt videó af Sly í viðtalsþætti árið 1970 og þar er hann vægast sagt vel gíraður og skemmtilega dressaður að vanda.

Sly & The Family Stone - Everybody Is a Star
Sly & The Family Stone - If You Want Me To Stay

Gorillaz & Ghostigital

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Thu, 20 Apr 2006 23:44:00 +0000

Ein af ástæðunum fyrir því að ég byrjaði með þetta blogg var að ég var oft ósammála öðrum íslenskum mp3 bloggum og fannst mörg hver ansi einsleit í viðhorfum sínum. Oft að pósta sömu lögum og erlendar síður, hæpa sömu bönd og pitchfork o.s.frv. Ég trúi því að fólk vilji líka fá að heyra eitthvað gamalt sem það hefur ekki heyrt áður og tónlistarstefnur aðrar en eru ríkjandi í dag. Þó eru margir sem eru að grafa upp áhugavert stöff sem maður hefur ekki heyrt minnst á og maður tekur ástfóstri við.

Eitt af því sem til dæmis var áberandi eftir Hættið! tónleikana í byrjun árs var samróma álit fólks um að Ghostigital hefði verið óþolandi og leiðinlegasta bandið. Ok, ég er kannski ekki alveg hlutlaus en ég hef alltaf verið heillaður af tónlist þeirra Einars Arnar og Curvers hvort sem það er Ghostigital, Purrkur Pillnikk eða Brim. En mér fannst þeir ásamt Dr. Spock bera af það kvöld. Damien Rice var boring, Magga Stína líka, Sigur Rós eins og við var að búast, múm voru góð, Rass voru hressir, Ham undir væntingum og Egó voru klisjulegir að vanda.

Það sem stóð uppúr hins vegar fannst mér vera flutningur Damons Albarn og Ghostigital á þá nýsömdu lagi, Aluminium, þar sem álversframkvæmdum var mótmælt harðlega. Í því lagi skein stjarna Hrafnkels Flóka (Kaktusar) og Gísla Galdurs hvað hæst en sá fyrrnefndi lék einfalt og fallegt trompetsóló og Galdurinn lék á plötuspilarann af einstakri snilld. Ég var því sérlega svekktur að hafa ekki fundið þetta lag neins staðar nema einhvern 30 sekúndna bút í frekar slökum gæðum. En á nýjustu smáskífu Gorillaz má finna lagið Stop The Dams sem byggir stórlega á Aluminium. Eitthvað hefur lagið verið fínpússað og einfaldað en Kaktus fær að blása í saxófóninn og Einar Örn hugsar upphátt sína súrrealísku texta. Það eru tvær góðar ástæður fyrir því að ná í lagið og hlusta á það oftar en einu sinni eða tvisvar.

Ghostigital ásamt Damon Albarn - Aluminium (30 sekúndna bútur live)
Gorillaz ásamt Ghostigital - Stop The Dams

Páskastuð

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Sat, 15 Apr 2006 03:28:00 +0000

Ég fann tvær skrár í itunes sem tengjast föstudaginum langa eða páskunum. Bill Hicks og Unun. Bill Hicks veltir fyrir sér hvernig við fögnum páskunum. Heiða syngur hins vegar um stelpu sem er að bíða eftir deitinu sínu sem mætir ekki og brennir matinn sem fer til himna. Unun var tilraun Smekkleysu til að gera súperpoppgrúppu og tókst vel þó að meiktilraunir í útlöndum hafi ekki verið farsælar. En ég man Æ. Ég man hvað Lög Unga Fólsins (ekki Fólksins, olli mér eitt sinn heilabrotum) var skemmtilegt og fékk að rúlla oft í spilaranum. Frábær poppplata og sögulega vanmetin.

Bill Hicks - Easter
Unun - Föstudagurinn Langi

Sá Blindsker í sjónvarpinu um daginn. Líklega versta heimildarmynd sem ég hef séð. Bubbi að segja sögur af sér og óskiljanleg leikin myndbrot. Svo veit ég ekki hvað þessi fréttainnslög með Boga Ágústs og félögum áttu að þýða. Bara Bubbi að segja dópsögur og hvað hann var mikill töffari. Myndin byggð á hugmynd Óla Palla. Er það skynsamt? Eins og að gera heimildarmynd um Davíð Odds sem byggir á hugmynd Hannesar Hólmsteins eins og ég heyrði það svo skemmtilega orðað um daginn. Ekkert lag fylgir þessu innslagi.

Til að fullkomna þennan úr einu í allt annað póst þá set ég eitt lag úr allt annarri átt með. Sjaldgæft lag með The Fall. Ekki týpískur Mark E. Smith en gott er lagið. Á rólegum nótum. Gleðilega páska.

The Fall - Arid Al's Dream

Súkkulaði Elvis

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Sun, 09 Apr 2006 14:44:00 +0000

Í þynnkunni er jafnan gott að setja þetta lag á repeat. Hreinn unaður af lagi.

Tosca - Chocolate Elvis

Mammút

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Wed, 05 Apr 2006 12:36:00 +0000

Platan loksins komin út hjá Mammút eftir langa bið. Fantagóð en í sumum lögum er fulláberandi hvaðan áhrifin koma. Nefni sem dæmi Sonic Youth áhrifin í Faðmi (kannski nærtækara að nefna Curver af plötunni Haf) og Blonde Redhead taktarnir í lokalaginu Mammút. Síðastnefnda lagið finnst mér skara langt framúr öðrum lögum á disknum og ég mundi vilja sjá hljómsveitina halda áfram á þessari braut. Lagið er rólegra en önnur en hefur yfir sér yfirgengilegan sjarma. Skil ekki alveg af hverju þau eru að veðja á Þorkel sem helsta slagarann af plötunni þar sem mér finnst það engan veginn það besta á disknum, hvorki textalega né tónlistarlega séð.

En það sem gerir hljómsveitina einstaka og í sérflokk er einstakur söngur Katrínar Mogensen og tussusvalur bassaleikur Guðrúnar Heiðar. Ég fór á útgáfutónleikana hjá þeim á miðvikudaginn sem voru reyndar aðeins undir væntingum mínum sem voru reyndar háar. Helst að þau mættu taka sig aðeins minna alvarlega á sviði og ekki vera flýta sér svona mikið í gegnum prógrammið. Katrín var eiginlega sú eina sem minnti mann á að maður væri á tónleikum en ekki bara að horfa á þau á æfingu. En kraftinn vantaði samt ekki. Fokkit, þessi póstur er orðinn alltof langur. Platan er frábær, tónlistin góð, umslagið flott og kaupið hana. Hér er lagið Mammút.

Mammút - Mammút

Reggí - ekki bara Bob Marley

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Fri, 31 Mar 2006 19:43:00 +0000

Bob Marley platan Legend er líklega til á flestum heimilum og þó flestir fíli Marley þá eru sárafáir sem kafa dýpra í reggíið og finnst það óþarfi þar sem Legend platan dugar þeim ágætlega. En Bob Marley er bara toppurinn á ísjakanum og ósanngjarnt að margir reggítónlistarmenn fái ekki þá viðurkenningu sem þeir eiga skilið. Tékkið á Lee Perry, Robbie & Sly, Max Romeo, John Holt, Horace Andy, Gladiators, King Tubby, Damien Marley eða þó það væri ekki nema fokkin UB40 þá allavega ekki láta reggíið stoppa eftir að Jammin' klárast á Legend disknum. Það er svo miklu meira gott til. Ímyndið ykkur ef allir ættu bara einn disk fyrir hverja stefnu, Doolittle fyrir rokkið, Doggystyle fyrir rappið, Legend fyrir reggíið, Experience fyrir danstónlistina o.s.frv. Fáránlegt. Hérna eru nokkrir reggítónlistarmenn og tóndæmi frá þeim. Tékkið á þeim.

Fyrst er Brooklynsveitin Paragons með lagið Got To Get Away eftir snillinginn John Holt en hann var um tíma í Paragons. Flestir þekkja lagið í búningi Massive Attack en þá söng Horace Andy lagið og þá hét það Man Next Door.

Paragons - Got To Get Away

Ef maður er á annað borð að tala um meistarann Horace Andy þá er nauðsynlegt að heiðra hann með því að pósta einu af mörgum frábærum lögum sem hann hefur sungið. Ein flottasta og sálarfyllsta rödd sem maður heyrir. Massive Attack vita það og láta hann syngja á hverri plötu hjá sér.

Horace Andy - Do You Love My Music

Max Romeo þekkja flestir enda söng hann hið margsamplaða lag I Chase The Devil (Out of Space, Encore..). Hér syngur hann og tilbiður hið margrómaða jamaíska marijúana eins og rastafara er siður.

Max Romeo - My Jamaican Collie

Sjónvarp tónvarp

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Wed, 29 Mar 2006 17:36:00 +0000

Búinn að vera í veikindum í eina og hálfa viku og á þeim tíma hef ég horft á óæskilega mikið á misgáfulega sjónvarpsþætti. Mest rusl en sá fyrstu 2 þættina úr 5. seríu Sopranos. Flúff flúff flúff. Þessir þættir eru of svalir og tónlistin sem er í þeim maður. Usss. Þessir þættir eru svaðallegir og í fyrsta þættinum var sérstaklega eitt lag sem prýddi magnað atriði sem inniheldur m.a. snöru og svo Tony að elda pasta. Lagið er eftir Artie Shaw sem var upp á sitt besta í bigband senunni í kringum 1940.

Svo var lag í byrjun þáttarins sem var notað til að rifja upp síðustu seríu. Í því lagi les William Burroughs texta upp yfir lágstemmda tóna. Lagið er eftir Material sem er hliðarverkefni Bill Laswell sem hefur komið víða við á sínum ferli. Líklega þekktastur fyrir að semja Rockit ásamt Herbie Hancock. Reyndar er þessi útgáfa sem ég pósta með upplestri með Laswell sjálfum en það kemur ekki að sök.

Artie Shaw - Comes Love

Material - The Seven Souls

Silvía Nótt - myndband

noreply@blogger.com (Magnus Hreggvidsson) — Fri, 24 Mar 2006 13:38:00 +0000

Lítið getað póstað þessa vikuna vegna veikinda en þið getið nálgast Silvíu myndbandið hér.