flúff flúff flúff

Dauðir linkar

2006-09-25T14:51:00.000Z

Linkarnir eru dauðir, búið að loka aðgang mínum að LHÍ servernum. Enda skiljanlegt þar sem ég er ekki enn nemandi þar. Stefni að því að kippa þessu í lag í kvöld.

Frá Missy Elliott til The Shadows

2006-09-22T00:27:00.000Z

Hip-hop er mjög sjálfhverf tónlistarstefna og textabrot eru endurnýtt aftur og aftur og taktar endurunnir undir ýmsum formerkjum. Talent borrows, genius steals. Dæmin eru fjölmörg um stöðuga endurvinnslu og gaman að skoða hvernig unnið er með efnið. Missy Elliott gaf t.a.m. út lagið We Run This í fyrra og notaði þá Apache taktinn frá Sugarhill Gang en þeirra enduvinnsla á laginu hefur verið samplaður endalaust innan hip-hop heimsins. En Sugarhill Gang endurunnu taktinn frá Incredible Bongo Band sem hafði endurunnið hann frá Shadows. Fyndið samt í upphafi We Run This segir Missy "my style can't be duplicated or recycled" rétt áður en Apache takturinn skellur á...

Hverjum hefði dottið í hug áhrif Apache eftir The Shadows, einni hallærislegustu hljómsveit síðustu aldar. Bakköpp sveit Cliff Richard. Svo eru til óteljandi aðrar útgáfur sem eru misjafnlega áhugaverðar sem hægt er að grafa upp. En ég mæli með að hlusta á þessi lög, gaman að sjá hvernig unnið er úr þessu Shadows lagi.

Missy Elliott - We Run This
The Sugarhill Gang - Apache
Incredible Bongo Band - Apache
The Shadows - Apache

We Are Bitches In The City

2006-09-16T13:55:00.000Z

Ekki hlustað á Air í langan tíma en heyrði Everybody Hertz diskinn um daginn og hef verið að rifja hann upp síðan. Mörg skemmtileg og fjölbreytt remix á plötunni, allt frá bossanova til döbb og hip-hops. Held einna mest upp á Jack Lahana remixið af People In The City, þó að takturinn á köflum minnir mig óneitanlega á Missy Elliot. Reyndar ætti útgáfan að heita Bitches In The City. Svo er líka á plötunni lagið The Way You Look Tonight sem hefur eingöngu komið út á þessari plötu. Mæli líka með heimasíðu Air, þar er t.d. hægt að fara í ýmsa gagnvirka leiki og finna ýmislegt sem gleður.

Air - People In The City (Jack Lahana Remix)
Air - The Way You Look Tonight

Svo ef einhver ætlar að fara að dansa þá er Rex The Dog tilvalinn fyrir það tækifæri. Tja, eða Ajax. Gredda eða jungle. Virkar allavega. Ég vill annað Ajax kombakk.

Ajax - Forget
Rex The Dog - Frequency

Þungarokkspóstur nr. 1

2006-09-09T16:31:00.000Z

Örugglega líka sá síðasti því mér leiðist þungarokk og rokktónlist sem inniheldur gítarsóló eða trommusóló. Hluti af því er líka að mér leiðist fólk sem hrífst af þungarokki, en það er önnur saga. Hins vegar var ég að horfa á Wild At Heart í gær og þegar ég horfi á hana og heyri stefið úr Slaughterhouse með Powermad þá langar mig að eignast slönguskinnjakkan hans Nicolas Cage og dansa eins og hann í myndinni. En sá draumur verður að rætast síðar. Ég á ekki einu sinni leðurjakka. Verð bara að láta mér nægja að hlusta á lagið og reyna að ná spörkunum hans við lagið í laumi.

Powermad - Slaughterhouse

Svo þegar maður hlustar á lagið þá áttar maður sig á því að lagið er ekki jafnsvalt í raunveruleikanum og þegar Nicolas Cage og Laura Dern eru að stíga trylltan dans við sólóið úr laginu þá er ágætt að setja Typewriter á fóninn. Nær manni niður á jörðina. Lengi leitað að þessu lagi eftir að hafa heyrt það fyrir ca. 2 árum. Leroy Anderson samdi og skrifaði. Gjörið svo vel

Leroy Anderson - Typewriter

Hvernig Regina Spektor eyðilagði fríið mitt..eða næstum því

2006-08-30T18:11:00.000Z

Flaug ásamt frú til Berlín 15. ágúst og sá auglýsingu um að Regina Spektor væri að spila það kvöldið á klúbb nálægt þar sem við vorum. Mættum á staðinn og við blasti röð af undarlega svartklæddu crowdi í röð, einhvern vegin ekki líklegt lið til að vera á leiðinni á Reginu Spektor. Enda kom í ljós að tónleikunum hafði verið frestað. Tékkuðum samt á klúbbnum sem var einkonar numetal/emo-rokk staður sem var ekki alveg það sem maður hafði búið sig undir. En létum okkur hafa það og sátum að drykkju með hressum A-Þjóðverjum. Þegar við ætluðum að halda heim á leið vildi svo ekki betur til en Dana fékk feiknastórt gler lengst upp í ilina á leiðinni út af klúbbnum. Við tók svo mikið blóð, sjúkrabíll, ca. tveir tímar á spítala, fjögur spor í ilina, hækjur og hugsanlega rúmfesta í einhverja daga hjá Dönu. Allavega varð ekkert úr Belgíuferð hjá okkur, vorum reyndar búin að ræða að slá hana af vegna verulegs lestar- eða flugkostnaðar.

Svo pointið með þessari sögu/afsökun: ekkert fokking Pukkelpop þetta árið. En í sárabót var farið á Massive Attack tónleika þar sem TV On The Radio og DJ Shadow hituðu upp. TVOTR byrjuðu og voru frábærir, hljóðið gott, bandið þétt og Tunde Adebimpe er minn uppáhaldsrokksöngvari. Eftirminnilegast hjá þeim var þegar þeir tóku Wolf Like Me. Tunde er líka magnaður á sviði. DJ Shadow kom svo næst, vopnaður 3 plötuspilurum og með tjald fyrir aftan sig þar sem videó var varpað í takt við lögin. Hann spilaði gamalt dót í bland við lög af nýju plötunni, The Outsider, sem er að koma út.

DJ Shadow var skemmtilegur og fékk fólk til að hreyfa á sér mjaðmirnar. Best fannst mér útfærslan á Six Days og svo Seein Thangs og videóið við það lag sem er á nýju plötunni. David Banner rappar í Seein Thangs með sterkum, suðurríkja grime hreim. Kannski ekki fyrir alla en fannst nýju lögin sem innihéldu rapp mun betri en þegar hann fékk einhvern Chris Martinlegan söngvara til að taka nokkur lög með sér. Það var ekki jafn skemmtilegt.

Massive Attack enduðu svo kvöldið. Mættu með hljómsveit á sviðið sem mér fannst ekki að vera gera sig, hljóðið ekki nógu gott og óþarfa gítarsóló sem einstaka áhorfendur slömmuðu jafnvel við. Ekki viðeigandi. En þeir áttu ágætis spretti og voru ágætir en náðu ekki upp sömu stemmingu og TVOTR og DJ Shadow. Ullu mér vonbrigðum með að taka ekki nýjasta lagið sitt, Live With Me. En þetta voru yfir heildina fínir tónleikar og ágætis sárabót. Ætlaði svo á Afrika Bambaataa síðasta föstudag en veiktist skyndilega og fékk mikinn hita og missti af þeim.

DJ Shadow - Seein Thangs (ásamt David Banner)

Er búinn að vera fastur í 80's electrórappinu og held mig í því enn um sinn. Sá afbragðs myndband með Rocksteady Crew við hið stórskemmtilega lag Hey You. Ef ég væri stelpa þá mundi ég pottþétt klippa mig eins og söngkonan í myndbandinu. Æðislegt myndband.

Rocksteady Crew - Hey You
Planet Patrol - Play At Your Own Risk

Morrissey tónleikar og tónlist fyrir 8 klukkustundir og 46 mínútur í lest

2006-08-13T17:48:00.000Z

Innipúkinn um síðustu helgi var nær eintóm vonbrigði, Ghostigital og Mugison best. Nenni ekki einu sinni að skrifa um hann. Morrissey var skínandi góður og hress. Fullkomin poppstjarna með frábæra sviðsframkomu.

Skipulagið á tónleikunum var fáránlegt. Þeir sem áttu miða í stúku fengu sæti niðri á gólfi og þeir sem voru í stæði voru í stúkunni. Svo endaði það með því að þeir sem höfðu mætt fyrst á staðinn til að tryggja sér fremstu sætin niðri voru illa sviknir því einhverjum fokkings hálfvitum datt í hug að gefa skít í liðið sem sat prúðbúið og standa fyrir framan sviðið. Fólk tróð sér fyrir framan sviðið svo þeir sem fremst sátu sáu ekki neitt. Ég hafði ekki áhyggjur af því enda á besta stað, neðst í stúkunni með gott útsýni.

Upphitunaraktið var jafn leiðinlegt og Morrissey var góður, skil ekki hvað það átti að þýða að bjóða manni upp á þetta drasl. Söngkonan virtist líka skynja hvernig áhorfendum leið, sérstaklega þegar því var gríðarlega fagnað þegar hún tilkynnti að hún væri að fara syngja lokalagið. Kannski óþarfi samt.

En svo kom gamli maðurinn á svið ásamt hljómsveit, allir snyrtilega klæddir og flottir. Sviðsuppsetningin var líka æðisleg í 50's stíl, einfalt tjald í bakgrunni og einföld og flott lýsing. Hljómsveitin staðsetti sig líka vel fyrir aftan Morrissey, svona til að undirstrika hver er stjarnan. Þrjú Smiths lög voru tekin, How Soon Is Now?, Girlfriend In A Coma og Panic. Mest var tekið af Ringleaders Of The Tormentors, enda verið að fylgja henni eftir. Sú plata er líka frábær og lögin af henni nutu sín einstaklega vel. Kannski voru margir að vonast eftir fleiri Smiths lögum en ég get ekki annað en verið sáttur.

Morrissey - First Of The Gang To Die (Tónleikar í Malmö, 2002)

Er svo að fara til Berlínar á þriðjudaginn og svo strax á miðvikudaginn tek ég lest til Hasselt með viðkomu í Brussel. Þetta ferðalag tekur 8 klukkustundir og 46 mínútur. Tilgangurinn með þessu fáránlega langa lestarferðalagi er Pukkelpop og því ætti þessi ferð að borga sig enda nokkrar ágætis hljómsveitir að spila. Hlakka nú mest til að sjá stærstu nöfnin eins og Beck,Radiohead, Massive Attack, Knife, José Gonzales, Hot Chip, TV On The Radio og svo nokkur smástirni eins og Regina Spektor, Colder, MSTRKRFT, Pipettes, White Rose Movement svo nokkrir séu nefndir. Þetta verður allavega svaka djúsí þrír dagar, svona lænöpp, tjald, bjór og skemmtilegt fólk getur ekki klikkað. En fyrst ég verð úti til 27. þá skelli ég broti úr playlista sem ég gerði fyrir lestarferðina sem er blanda úr öllum áttum.

Animals On Wheels - Never In And Never Out
Aphex Twin - IZ-US
Jay-Z - Sunshine (Ratatat remix)
Can - Mushroom
The Go! Team - Phantom Broadcast
Dengue Fever - Ethanopium

Public Enemy - Shut 'Em Down (Pete Rock remix)
Public Enemy - Show 'Em Watcha Got
UTFO - Roxanne, Roxanne
Afrika Bambaataa & The Soulsonic Force - Go Go Pop
Forgotten Lores - FL Samkvæmi
DJ Noize - O.D.B. Tribute
DJ Shadow, DJ Krush & Roni Size - Freestyle

Purrkur Pillnikk - Rotið
Japan - Nightporter
A.C. Newman - Most Of Us Prizefighters
Lizzy Mercier Descloux - Wawa

Lee Hazlewood - Vem Kan Segla
Handsome Boy Modelling School - I've Been Thinking (ft. Cat Power)
Herbert - The Movers And The Shakers
Regina Spektor - Chemo Limo
Os Mutantes - Panis Et Circenses
Classics IV - Spooky
Minnie Ripperton - Loving You

Þetta ætti að duga í bili. Góða hlustun.

Hollensk hip hop og Þór Eldon

2006-08-11T16:28:00.000Z

Var bent á hollenska rapparann Pete Philly af vini mínum út í Hollandi. Ákvað að ná í plötuna Mind.State með honum ásamt pródúsernum Prequisite. Þeir gera hip hop í anda djasskotinna
hip hop banda s.s. A Tribe Called Quest, Digable Planets, The Roots,
The Pharcyde o.fl. Ekkert að finna upp hjólið en þetta er bráðferskt stöff frá þeim félögum. Svona hollenska útgáfan af Forgotten Lores. Sem er ekki slæmt. Í laginu Hope fá þeir Talib Kweli til liðs við sig en hann ætti alvarlega að íhuga frekara samstarf með þeim félögum, sérstaklega Prequisite enda afar hæfileikaríkur. Mjög smooth plata sem ég mæli með.

Pete Philly & Prequisite - Hope (ásamt Talib Kweli)
Pete Philly & Prequisite - Lazy

Svo heyrði ég nokkur lög af nýútkominni plötu Þórs Eldon þar sem hann hefur smíðað takta undir ljóðalestur hins mikla ljóðskálds, Dags Sigurðarssonar. Þau lög sem ég hef heyrt eru hreint út sagt eyrnakonfekt og með því ferskasta, fallegasta og besta sem ég hef heyrt í íslensku tónlistarlífi síðan, tjah, man ekki hvað. Stórkostlegt og hlakka til að fá plötuna upp í hendurnar en hún er uppseld í bili en fljótlega von á öðru upplagi. Fæst aðeins í Smekkleysu og á sanngjörnu verði. Dauðaskammtur kemur allavega sterklega til greina sem besta íslenska lag ársins.

Þór Eldon & Dagur Sigurðarson - Dauðaskammtur

Man eftir því hvað M.I.A. var fersk og skemmtileg. Svo var henni nauðgað og í kjölfarið fékk maður leiða. Nú er svarið komið við bænum manns um nýtt og ferskt greddu hip hop popp sem fær mann til að dansa við. Japanska dísin Tigarah. Fann lagið Girlfight með henni og veit ekkert hvað hún er að syngja um en það skiptir ekki öllu máli. Hún dansar. Og fær mann með sér. Svo er hún ekkert slæm ásýndar.

Tigarah - Girlfight

Konono No. 1

2006-07-25T22:28:00.000Z

Sá í Fréttablaðinu að Björk sé að taka upp með Konono No. 1 fyrir næstu plötu. Hef líka heyrt að hún hafi gert nokkur lög með hip hop súperpródúsernum Timbaland. En það er nú önnur saga. Ég las mér aðeins til um þessa hljómsveit frá Kongó en hún er á mála hjá FatCat útgáfunni. Hún er rúmlega 25 ára gömul og er víst einstaklega mögnuð á tónleikum en Konono No. 1 spila ekki á nein hefðbundin hljóðfæri heldur tilbúin hljóðfæri eins og likembé , heimatilbúna míkrófóna, viftur, potta og bílaparta. Plata þeirra Congotronics frá 2005 var margverðlaunuð og vakti mikla athygli fyrir hvernig hljómsveitin blandaði saman heimstónlist og elektróník og skapaði mjög sérstakan og dansvænan hljóm sem fær mann til að setja á repeat og detta inn í algjöran trans. Það er ekki nokkur leið að sitja kyrr meðan maður hlustar á lagið Paradiso.

Konono No. 1 - Paradiso

Besta lag ársins?

2006-07-21T00:00:00.000Z

Did I Step On Your Trumpet með Danielson er eitt af skemmtilegastu lögum ársins. Hingað til. Kannast líklega margir við það og svo sem ekkert nýtt. Platan Ships er æði og allt það. Um daginn fann ég remix af laginu sem var gefið út sem B hlið á I'm Slow but I'm Sloppy 7 tommunni. Platan var gefin út af anticon sem fæst aðallega við hip hop. Bara nokkuð vel heppnað remix ansi hreint. Sérstaklega lúðrasveitabyrjunin.

Danielson - Did I Step On Your Trumpet
Danielson - Did I Step On Your Trumpet (Remix)

Ben Folds úr Ben Folds Five fékk Mike Skinner með sér til að taka slagarann Bitches Ain't Shit eftir Dr. Dre í accoustic útgáfu um daginn á tónleikum. Textinn fær að njóta sín í fallegum flutningi þeirra félaga.

Ben Folds & Mike Skinner - Bitches Ain't Shit

Karen O

2006-07-12T01:01:00.000Z

Spike Jonze gerði þessa mögnuðu auglýsingu fyrir adidas en lagið finnst mér ekki síðra en auglýsingin sjálf. Það er hin fáránlega kynþokkafulla Karen O með sinni fallegu og seiðandi rödd. Eintóm vellíðan og fegurð, bæði auglýsing, lag og söngkona. Mæli líka með að tékka á Gold Lion myndbandinu. Það er fyrst þegar maður sér myndbönd með Yeah Yeah Yeahs að maður áttar sig á hversu flott Karen O er.

Karen O & Squeak E. Clean - Hello Tomorrow (auglýsingaútgáfa)
Karen O & Squeak E. Clean - Hello Tomorrow (í fullri lengd)

Japanskar stúlkur, Chris Barber og kristilegt hip hop

2006-07-09T14:44:00.000Z

Ég veit ekki alveg hvernig ég rakst á þetta lag og veit ekkert um flytjendurnar. Það tekur þó ekki burt þá skemmtilegu upplifun sem er að hlusta á þessar snaróðu, hraðmæltu japönsku stúlkur. Textann er hægt að nálgast hérna.

Lady Q & Misae - Dame Dame No Uta

Eftir þessa geðveiki er gott að kúpla sig niður með hinum enska básúnuleikara Chris Barber og hljómsveit hans. Einstaklega ljúft. Gæti verið upphafsstef í breskum sakamálaþætti á RÚV einhvern föstudaginn. Þetta lag er hægt að finna meðal annars á disknu Vintage Instrumentals, Vol. 1 sem ber þetta einstaklega ósmekklega cover að neðan.

Chris Barber's Jazz Band - Petite Fleur

Um daginn póstaði ég nokkrum lögum eftir hinn tilraunaglaða rappara Sensational en hann kemst ekki nándar nærri Glen Galaxy (áður Glen Galloway) sem starfrækir eins manns kristilegu hip hop sveitina soul-junk. Allar plötur soul-junk plöturnar heita ártölum frá miðbiki síðustu aldar. Merkingin á bakvið þær nafngiftir eru óljósar en það truflar mig ekki þar sem þær plötur sem ég á eru allar stórskemmtilegar í fjölbreytileika sínum. Textarnir ekkert kjaftæði um eiturlyf, glæpi og konur og ekkert verið að nota ódýr sömpl. Tilraunagleði og góð skemmtun.

soul-junk - supernatch
soul-junk - dry bones
soul-junk - ill-m-i

Sensational

2006-06-26T23:09:00.000Z

Rapparinn Sensational er víst ekki efnaður maður. Bjó um tíma í sófa hjá félögum sínum og gerir kannski enn. Hann hefur tekið lagið með Ghostigital nokkrum sinnum og m.a. á tónleikum í New York blindfullur og hress. Það verður samt ekki tekið af honum að hann er mjög sérstakur rappari, rámur slefar hann orðum út úr sér og fer almennt óhefðbundnar leiðir í tónlist sinni. Fyrsta sólóplatan hans, Loaded With Power sem kom út 1997, tók hann sjálfur upp og sá um að framkvæma flest hljóð með kjaftinum á sér eins og t.d. flestar bassalínur og takta. Í stað míkrófóns þá plöggaði hann heyrnartól og tók upp allt rapp í gegnum þau. Ég mæli allavega með að tékka á þessari snilldarplötu, næstu plötur hans á eftir komast ekki nálægt henni. Tékkið líka á Strangely Shaped með Sensational og Ghostigital.

Sensational - Thick Marker
Sensational - Where It Started At

Bobby kallinn

2006-06-22T17:56:00.000Z

Ég er búinn að vera veikur fyrir undarlegum áratugum undanfarið, 50's/early 60's og early 90's. Báðir áratugirnir þykja nú ekki hafa mikið kúl yfir sér og taldir til hallærislegri tímabila tónlistarsögunnar só far. En ég held að 90's fari að koma sterkt inn eins og 90's kvöldið á 11unni bar með sér um daginn. Burt með fokkin 80's böll og þema endalaust. Allir komnir með ógeð á þessum túberuðu vibbum. a-ha og duran duran og allt þetta fáranlega krapp má eiga sig og ég vil fara að sjá Dr. Alban, Snap! og hljómsveitir eins og 2 Unlimited með eina söngkonu og einn rappara með dredda sem dælir upp úr sér textum sem verður seint vitnað í. Áfram æðisleg eróbikóp og kjánaleg hljómborð og synthar. Fjólublár, grænn eru litirnir og glowhringir eru komnir til að vera (hafa þeir ekki alltaf verið inni?). Broskallar og aflitað hár. Reifkvöld. Jess, þetta er svo sannarlega málið í sumar.

Technotronic & Felly - Pump Up The Jam
Snap! - I've Got The Power
Maxx - No More I Can't Stand It
Maxx - Get Away

Tvö síðustu lögin er svo keimlík að það þarf að leggja vel við hlustir til að heyra muninn. Maxx verður seint talin merkileg hljómsveit en eru ein af óteljandi hljómsveitum sem byggðu á sömu formúlu eins og t.d. Culture Beat, 2 Unlimited, Cappella og fleiri. Einn taktur sem var endalaust endurnýttur, söngkona og hæfileikalaus rappari (helst með dredda). En þetta þótti flott.

Svo einhvern veginn til að halda balans er fínt í rigningunni og í þynnkunni að koma sér á strik aftur með því að hlusta á skemmtilega smjörlegna ástarsöngva vatnsgreiddra
herramanna á borð við Bobby Vinton. Bobby kemur reyndar ekki fram á sjónarsviðið fyrr en 1962 og á sinn mesta frægðartíma næstu 3 árin. Hann átti marga smelli sem fóru á toppinn og var afkvæmi 6. áratugarins og hélt sig við sykursætar ballöður sem mæður jafnt sem dætur hrifust af. Þetta er mest allt væmnir ástarsöngvar en það er eitthvað við þær sem er svo æðislegt að maður hrífst með. Bobby hefur svo verið misjafnlega heppin með notkun á lögum sínum. David Lynch gerði Blue Velvet náttúrulega ódauðlegt í samnefndri mynd en svo þurfti helvítis r&b hóran Akon að taka Mr. Lonely og gera úr því eitt viðbjóðslegasta lag samtímans úr því sem flestir vilja gleyma.

Bobby Vinton - Blue Velvet
Bobby Vinton - Blue On Blue
Bobby Vinton - Mr. Lonely
Bobby Vinton - Rain, Rain Go Away

Nýtt og gott dót

2006-06-13T21:50:00.000Z

Hef verið að tékka á nokkrum plötum sem hefur verið þó nokkur eftirvænting eftir og eru að fara að koma út í sumar. Kannski mesta eftirvæntingin verið eftir sólóplötu Thom Yorke, The Eraser og sjá hvort hann feti ótroðnar slóðir og komi manni á óvart. Nei, svo er ekki. Allt í blönduðum og léttum Kid A/Amnesiac fíling og ekkert nema gott um það að segja en ekkert ferskt og óvænt. En frábær og þétt plata fyrir Radiohead aðdáendur. Sérstaklega eru lögin Analyse og Harrowdown Hill stórgóð og ljúf þó það sé erfitt að velja lög út.

(búið að taka út lögin en tékkið á soulseek á plötunni)

Það ættu nú allir að hafa heyrt nokkur af nýju Gus Gus lögunum á barnum og því nokkuð ljóst í hvaða stíl platan Forever verður. Í If You Don't Jump Your English sem hefur verið í spilun í þónokkurn tíma þá er Í Augum Úti stefið tekið og endurunnið mjög skemmtilega. Þetta lag á pottþétt eftir að lifa lengi í partípleilistum og á skemmtistöðum. Svo finnst mér æði að fá Pál Óskar í lag nr. 3 (veit ekki alveg hvað það heitir, Hold You?). Af öllum þeim söngvurum og listamönnum sem hafa verið í Gus Gus og unnið með þeim af hverju í ósköpunum var hann ekki löngu kominn á blað. Pál Óskar í Gus Gus. Ekki spurning.

Gus Gus - If You Don't Jump Your English
Gus Gus - Hold You (ásamt Páli Óskari)

Hinn óútreiknanlegi og klikkaði Kool Keith eiga allir að þekkja sem hlustað hafa á eitthvað meira hiphop en 50 cent. Hvort sem það er undir Dr. Octagon, Black Elvis, Dr. Dooom eða öðrum nöfnum þá er alltaf hægt að búast við einhverju frumlegu og skemmtilegu frá honum. Platan Dr. Octagonecologyst er ein af betri hiphop plötum sem ég hef heyrt og því spenntur að heyra framhaldið. En The Return Of Dr. Octagon er þónokkuð undir væntingum en á samt sína spretti. Væri til í að leyfa Curver að leika lausum hala og Ghostigitalisa Dr. Octagon og heyra útkomuna. Hefur alveg potential í meira experimental og meira brjálæði.

Kool Keith - Lag 6

Kickin' it óldskúl

2006-05-30T10:00:00.000Z

Alltaf gaman að rifja upp 80's hip-hop, svona smá diskó og einfaldir og skemmtilega aulalegir textar. Ekkert farið að bera á sérdeilis ömurlegum textum um glæpi, byssur, kampavín, kellingar og gulltennur. I Need Love með LL Cool J er skemmtilega rómantískur poppslagari og upphafið að því að hann fór að fikra sig í átt að sykurhúðuðum poppslögurum. Textann er skemmtilegt að hlusta á og velta fyrir sér af hverju hann hélt ekki áfram sem hinn mjúki rappari þar sem hann á heima. En hann reyndi að vera harður en kommon hver tekur Ladies Love Cool James alvarlega sem harðan gaur. Flúff.

LL Cool J - I Need Love
LL Cool J - Rock The Bells

Whodini byrjuðu í upphafi níunda áratugarins sem er auðheyrt af mjúkum eitísskotnum synthatöktum og Sugarhilllegu rappinu. Þeir eru víst enn starfandi en eitthvað hefur lítið heyrst frá þremenningunum undanfarin ár. En ekki gleymdir. Mæli líka með Chubb Rock. Góður.

Whodini - Magic's Wand
Whodini - Freaks Come Out At Night

Man Parrish - Hip Hop Be Bop (Don't Stop)
Chubb Rock - Treat 'Em Right

En maður verður að fara að splæsa í punktcom því ekki getum maður geymt lengur á skólaservernum þannig að það gæti verið að linkarnir á lögin verði óvirkir en ég reyni að kippa því í liðinn áður.

CocoRosie

2006-05-17T00:42:00.000Z

CocoRosie í kvöld og tvö lög í tilefni þess. Ég hlakka mikið til að sjá systurnar í kvöld og vonandi standa þær undir væntingum. Allavega fara góðar sögur af tónleikum þeirra sem eru víst mikið sjónarspil og voða mikið krútt eitthvað. Vona að það sé samt ekki of mikið eins og sumar íslenskar sveitir. Hef samt engar áhyggjur af því. Tónlistin er frábær, þær sætar og bjóða einnig upp á visúal efni á tónleikunum.

CocoRosie - By Your Side
CocoRosie - Beautiful Boyz (ásamt Anthony)

Svo komst ég yfir Nouvelle Vague plötuna og þó ég hafi póstað lagi með þeim síðast þá stenst ég ekki freistinguna að láta Killing Moon núna. Alveg brilljant koverað. Undurfagurt og sexí. Platan er alveg skotheld í grilldinnermúsík í sumar. Don't Go, Ever Fallen In Love og fleiri slagarar teknir í bossanóvameðferð frá Marc Collin sem lætur svo einhverjar söngkonur hvísla lögin með kynþokkafullum hreim.

Nouvelle Vague - Killing Moon

Blandað stöff

2006-05-13T18:32:00.000Z

Jæja, búinn að vera í góðri pásu frá blogginu enda verið upptekinn við að klára lokaverkefnið mitt úr LHÍ og setja upp útskriftarsýningu niðrí Hafnarhúsi. Hvet alla til að kíkja, opið til 25. maí og ókeypis inn.

Hef nú ekkert verið að ná í neitt ógrynni af nýrri tónlist og legið meira yfir eldra dóti. Ætla að setja inn nokkur af lögunum sem hafa komið manni í gegnum síðustu vikur og hafa langan endingartíma.

Lee Hazlewood - For One Moment
Tindersticks - Ballad Of Tindersticks
My Bloody Valentine - Forever And Again

Wire - Marooned
Purrkur Pillnikk - Nú

Les Négresses Vertes - C'Est Pas la Mer À Boire
Archie Bell & The Drells - Tighten Up
Birdy Nam Nam - Jazz It At Home
Sly & The Revolutionaires - Cocaine

Akrobatik - U Can't Fuck Wit' it
P.O.S. - Safety in Speed (Heavy Metal)
Stjáni Blái & Kötturinn Felix - Ég Gleymdi Veskinu

Svo er ný Nouvelle Vague plata á leiðinni og ég hlakka til að heyra hana. Hér er Blue Monday koverað og er í svipuðum fíling og gamla stöffið.

Nouvelle Vague - Blue Monday

Sly Stone

2006-04-25T23:30:00.000Z

Fönkmeistarinn Sly Stone hefur átt skrautlega ævi og ferillinn sveiflast upp og niður allt eftir hversu mikið kókaín hann hafði milli handanna en það var yfirleitt nóg til að gera Rick James stoltan. Hann ásamt semífjölskyldusveitinni Sly & The Family Stone náði fönkinu upp í nýjar hæðir, voru með fyrstu sveitunum til að vera með pólitískan áróður í lögum sínum og voru frumkvöðlar í að diskóvæða fönkið með laginu Family Affair.

Eftir farsælan feril á síðustu árum sjöunda áratugarins og fyrrihluta þess áttunda þá hætti Sly & The Family Stone '75 og Sly Stone reyndi fyrir sér einn síns liðs en náði ekki sömu hæðum og hljómsveitin hafði náð. Lítið sem ekkert heyrðist frá Sly á níunda og tíunda áratugnum. Hann átti tvö misheppnuð kombökk '83 og ´87 og var frægari fyrir kókaínotkun og handtökur en fyrir tónlist sína. Þegar Sly & The Family Stone voru svo heiðruð í Rock & Roll Hall of Fame þá fannst Sly kallinn í einhverju gettóathvarfi ekki gerandi góða hluti. Fékk svo samning '95 en beilaði á honum en Sly og hljómsveit komu loks aftur saman á síðastliðinni Grammyhátíð og Sly var í feiknastuði.

En ég fann gamalt videó af Sly í viðtalsþætti árið 1970 og þar er hann vægast sagt vel gíraður og skemmtilega dressaður að vanda.

Sly & The Family Stone - Everybody Is a Star
Sly & The Family Stone - If You Want Me To Stay

Gorillaz & Ghostigital

2006-04-20T23:44:00.000Z

Ein af ástæðunum fyrir því að ég byrjaði með þetta blogg var að ég var oft ósammála öðrum íslenskum mp3 bloggum og fannst mörg hver ansi einsleit í viðhorfum sínum. Oft að pósta sömu lögum og erlendar síður, hæpa sömu bönd og pitchfork o.s.frv. Ég trúi því að fólk vilji líka fá að heyra eitthvað gamalt sem það hefur ekki heyrt áður og tónlistarstefnur aðrar en eru ríkjandi í dag. Þó eru margir sem eru að grafa upp áhugavert stöff sem maður hefur ekki heyrt minnst á og maður tekur ástfóstri við.

Eitt af því sem til dæmis var áberandi eftir Hættið! tónleikana í byrjun árs var samróma álit fólks um að Ghostigital hefði verið óþolandi og leiðinlegasta bandið. Ok, ég er kannski ekki alveg hlutlaus en ég hef alltaf verið heillaður af tónlist þeirra Einars Arnar og Curvers hvort sem það er Ghostigital, Purrkur Pillnikk eða Brim. En mér fannst þeir ásamt Dr. Spock bera af það kvöld. Damien Rice var boring, Magga Stína líka, Sigur Rós eins og við var að búast, múm voru góð, Rass voru hressir, Ham undir væntingum og Egó voru klisjulegir að vanda.

Það sem stóð uppúr hins vegar fannst mér vera flutningur Damons Albarn og Ghostigital á þá nýsömdu lagi, Aluminium, þar sem álversframkvæmdum var mótmælt harðlega. Í því lagi skein stjarna Hrafnkels Flóka (Kaktusar) og Gísla Galdurs hvað hæst en sá fyrrnefndi lék einfalt og fallegt trompetsóló og Galdurinn lék á plötuspilarann af einstakri snilld. Ég var því sérlega svekktur að hafa ekki fundið þetta lag neins staðar nema einhvern 30 sekúndna bút í frekar slökum gæðum. En á nýjustu smáskífu Gorillaz má finna lagið Stop The Dams sem byggir stórlega á Aluminium. Eitthvað hefur lagið verið fínpússað og einfaldað en Kaktus fær að blása í saxófóninn og Einar Örn hugsar upphátt sína súrrealísku texta. Það eru tvær góðar ástæður fyrir því að ná í lagið og hlusta á það oftar en einu sinni eða tvisvar.

Ghostigital ásamt Damon Albarn - Aluminium (30 sekúndna bútur live)
Gorillaz ásamt Ghostigital - Stop The Dams

Páskastuð

2006-04-15T03:28:00.000Z

Ég fann tvær skrár í itunes sem tengjast föstudaginum langa eða páskunum. Bill Hicks og Unun. Bill Hicks veltir fyrir sér hvernig við fögnum páskunum. Heiða syngur hins vegar um stelpu sem er að bíða eftir deitinu sínu sem mætir ekki og brennir matinn sem fer til himna. Unun var tilraun Smekkleysu til að gera súperpoppgrúppu og tókst vel þó að meiktilraunir í útlöndum hafi ekki verið farsælar. En ég man Æ. Ég man hvað Lög Unga Fólsins (ekki Fólksins, olli mér eitt sinn heilabrotum) var skemmtilegt og fékk að rúlla oft í spilaranum. Frábær poppplata og sögulega vanmetin.

Bill Hicks - Easter
Unun - Föstudagurinn Langi

Sá Blindsker í sjónvarpinu um daginn. Líklega versta heimildarmynd sem ég hef séð. Bubbi að segja sögur af sér og óskiljanleg leikin myndbrot. Svo veit ég ekki hvað þessi fréttainnslög með Boga Ágústs og félögum áttu að þýða. Bara Bubbi að segja dópsögur og hvað hann var mikill töffari. Myndin byggð á hugmynd Óla Palla. Er það skynsamt? Eins og að gera heimildarmynd um Davíð Odds sem byggir á hugmynd Hannesar Hólmsteins eins og ég heyrði það svo skemmtilega orðað um daginn. Ekkert lag fylgir þessu innslagi.

Til að fullkomna þennan úr einu í allt annað póst þá set ég eitt lag úr allt annarri átt með. Sjaldgæft lag með The Fall. Ekki týpískur Mark E. Smith en gott er lagið. Á rólegum nótum. Gleðilega páska.

The Fall - Arid Al's Dream

Súkkulaði Elvis

2006-04-09T14:44:00.000Z

Í þynnkunni er jafnan gott að setja þetta lag á repeat. Hreinn unaður af lagi.

Tosca - Chocolate Elvis

Mammút

2006-04-05T12:36:00.000Z

Platan loksins komin út hjá Mammút eftir langa bið. Fantagóð en í sumum lögum er fulláberandi hvaðan áhrifin koma. Nefni sem dæmi Sonic Youth áhrifin í Faðmi (kannski nærtækara að nefna Curver af plötunni Haf) og Blonde Redhead taktarnir í lokalaginu Mammút. Síðastnefnda lagið finnst mér skara langt framúr öðrum lögum á disknum og ég mundi vilja sjá hljómsveitina halda áfram á þessari braut. Lagið er rólegra en önnur en hefur yfir sér yfirgengilegan sjarma. Skil ekki alveg af hverju þau eru að veðja á Þorkel sem helsta slagarann af plötunni þar sem mér finnst það engan veginn það besta á disknum, hvorki textalega né tónlistarlega séð.

En það sem gerir hljómsveitina einstaka og í sérflokk er einstakur söngur Katrínar Mogensen og tussusvalur bassaleikur Guðrúnar Heiðar. Ég fór á útgáfutónleikana hjá þeim á miðvikudaginn sem voru reyndar aðeins undir væntingum mínum sem voru reyndar háar. Helst að þau mættu taka sig aðeins minna alvarlega á sviði og ekki vera flýta sér svona mikið í gegnum prógrammið. Katrín var eiginlega sú eina sem minnti mann á að maður væri á tónleikum en ekki bara að horfa á þau á æfingu. En kraftinn vantaði samt ekki. Fokkit, þessi póstur er orðinn alltof langur. Platan er frábær, tónlistin góð, umslagið flott og kaupið hana. Hér er lagið Mammút.

Mammút - Mammút

Reggí - ekki bara Bob Marley

2006-03-31T19:43:00.000Z

Bob Marley platan Legend er líklega til á flestum heimilum og þó flestir fíli Marley þá eru sárafáir sem kafa dýpra í reggíið og finnst það óþarfi þar sem Legend platan dugar þeim ágætlega. En Bob Marley er bara toppurinn á ísjakanum og ósanngjarnt að margir reggítónlistarmenn fái ekki þá viðurkenningu sem þeir eiga skilið. Tékkið á Lee Perry, Robbie & Sly, Max Romeo, John Holt, Horace Andy, Gladiators, King Tubby, Damien Marley eða þó það væri ekki nema fokkin UB40 þá allavega ekki láta reggíið stoppa eftir að Jammin' klárast á Legend disknum. Það er svo miklu meira gott til. Ímyndið ykkur ef allir ættu bara einn disk fyrir hverja stefnu, Doolittle fyrir rokkið, Doggystyle fyrir rappið, Legend fyrir reggíið, Experience fyrir danstónlistina o.s.frv. Fáránlegt. Hérna eru nokkrir reggítónlistarmenn og tóndæmi frá þeim. Tékkið á þeim.

Fyrst er Brooklynsveitin Paragons með lagið Got To Get Away eftir snillinginn John Holt en hann var um tíma í Paragons. Flestir þekkja lagið í búningi Massive Attack en þá söng Horace Andy lagið og þá hét það Man Next Door.

Paragons - Got To Get Away

Ef maður er á annað borð að tala um meistarann Horace Andy þá er nauðsynlegt að heiðra hann með því að pósta einu af mörgum frábærum lögum sem hann hefur sungið. Ein flottasta og sálarfyllsta rödd sem maður heyrir. Massive Attack vita það og láta hann syngja á hverri plötu hjá sér.

Horace Andy - Do You Love My Music

Max Romeo þekkja flestir enda söng hann hið margsamplaða lag I Chase The Devil (Out of Space, Encore..). Hér syngur hann og tilbiður hið margrómaða jamaíska marijúana eins og rastafara er siður.

Max Romeo - My Jamaican Collie

Sjónvarp tónvarp

2006-03-29T17:36:00.000Z

Búinn að vera í veikindum í eina og hálfa viku og á þeim tíma hef ég horft á óæskilega mikið á misgáfulega sjónvarpsþætti. Mest rusl en sá fyrstu 2 þættina úr 5. seríu Sopranos. Flúff flúff flúff. Þessir þættir eru of svalir og tónlistin sem er í þeim maður. Usss. Þessir þættir eru svaðallegir og í fyrsta þættinum var sérstaklega eitt lag sem prýddi magnað atriði sem inniheldur m.a. snöru og svo Tony að elda pasta. Lagið er eftir Artie Shaw sem var upp á sitt besta í bigband senunni í kringum 1940.

Svo var lag í byrjun þáttarins sem var notað til að rifja upp síðustu seríu. Í því lagi les William Burroughs texta upp yfir lágstemmda tóna. Lagið er eftir Material sem er hliðarverkefni Bill Laswell sem hefur komið víða við á sínum ferli. Líklega þekktastur fyrir að semja Rockit ásamt Herbie Hancock. Reyndar er þessi útgáfa sem ég pósta með upplestri með Laswell sjálfum en það kemur ekki að sök.

Artie Shaw - Comes Love

Material - The Seven Souls

Silvía Nótt - myndband

2006-03-24T13:38:00.000Z

Lítið getað póstað þessa vikuna vegna veikinda en þið getið nálgast Silvíu myndbandið hér.

Madlib

2006-03-18T14:29:00.000Z

Ef þú hefur minnsta áhuga á hiphopi þá er nauðsynlegt að þekkja til Madlib. Madlib er pródúser, DJ, rappari og starfrækir nokkur hliðarverkefni undir ýmsum nöfnum. Til dæmis er hann helíumraddaði rapparinn Quasimoto, annar hluti tvíeykjanna Madvillain og Jaylib og einsmanns djasshljómsveitin Yesterday's New Quintet. Einnig var hann í hljómsveitinni Lootpack í byrjun tíunda áratugarins. Það er óhætt að búast við miklu frá Madlib en hann er líklega sá allra fjölhæfasti tónlistarmaður hiphopsins ásamt MF Doom. Hann er líka duglegari en flestir í útgáfu án þess þó að það komi niður á gæðum. Það líður ekki það ár án þess að hann gefi út eða komi nálægt að minnsta kosti 2 til 3 plötum. Á þriðjudaginn kemur út platan Beat Konducta Vol. 2: Movie Scenes og er lagið Understanding (Comprehension) er af henni.

Madlib - Understanding (Comprehension)

Madlib - Conducted Rhythms
Quasimoto - Closer (ft. Madvillain)

The Black Heart Procession

2006-03-13T19:59:00.000Z

Hef verið að hlusta á rímixplötuna Indie Rock Blues þar sem hiphoppródúserinn Joe Beats, úr hinni skemmtilegu Non-Prophets, hefur tekið nokkra indírokkslagara og slitið þá sundur og endurraðað þeim upp og sett takta undir. Það er ekki bara bætt við töktum undir heldur er hann eiginlega að endurskapa lögin. Þetta er allavega skotheld plata og með betri mixplötum sem ég hef heyrt. Það er til dæmis magnað hvernig hann meðhöndlar lagið When We Reach The Hill með The Black Heart Procession. Lagið rak mig til að kynna mér þessa hljómsveit og ég féll fyrir því sem ég náði að grafa upp með henni. Ætla að skella inn laginu Waterfront (The Sinking Road) sem er hádramatískt og kalt póstrokk af plötunni 2. Ekkert nýtt á ferð en skemmtilega sorgleg stemming sem er fínt á mánudegi.

The Black Heart Procession - When We Reach The Hill (Joe Beats Remix)
The Black Heart Procession - Waterfront (The Sinking Road)

Massíft frá Bristol

2006-03-08T02:38:00.000Z

Það er von á best of frá Massive Attack og dvd diskur með myndböndum sveitarinnar á að fylgja með. Eitt nýtt lag á að fá að slæðast með og er komið í spilun. Það heitir Live with me og er sungið af Terry Callier sem syngur af mikilli yfirvegun og tilfinningu. Það er eins og hann hafi alltaf sungið með Massive Attack, djössuð rödd hans fellur vel að mjúkum takti lagsins. Mér fannst síðasta plata 100th Window engan vegin nógu góð og kvikmyndatónlistin fyrir Danny the Dog var heldur ekki að gera neitt fyrir mig. Ég held að lagið eigi eftir að sóma sér vel meðal bestu laga sveitarinnar enda vex það með hverri hlustun og á alveg heima við hlið Unfinished Sympathy. Myndbandið, eftir Jonathan Glazer, er líka stórgott og svipar til myndbandsins fyrir Unfinished Sympathy.

Massive Attack - Live with me (ft. Terry Callier)

How abstract can you get

2006-03-05T21:28:00.000Z

Búinn að vera að hlusta á Ghostigital plötuna In Cod We Trust síðustu viku. Mikill meirihluti fólks sem heyrir í þeim þolir þá og Einar Örn einfaldlega ekki eins og til dæmis flestir sem fóru á Hættið! tónleikana en þeir sem fíla þá á annað borð og gefa þeim séns fatta snilldina. Mér finnst Einar Örn og Curver vera mun samstilltari og skemmtilegri en á fyrstu plötunni auk þess sem Gísli Galdur setur sterkan svip á plötuna með skratsi sem fellur vel að lögunum. Platan er hiphopkenndari og aðgengilegri þó hún sé alls ekki útvarpsvæn heldur erfið og tilraunakennd. Lögin hafa mun reglubundnari uppbyggingu en á fyrri plötunni og svo kannski er maður orðinn vanari og hefur meira þol fyrir tilraunakenndum hljóðum og marglayeruðum töktum Ghostigital. En allavega finnst mér platan stórskemmtileg og hún er ekki á leiðinni úr spilaranum strax.

Ghostigital - In Cod We Trust (ásamt Mark E. Smith)(Vinsamlegast kaupið plötuna)

Þýskt gleðidanspopp

2006-03-02T22:10:00.000Z

Hljómsveitin Stereo Total er búsett í Berlín og en meðlimirnir eru frá Þýskalandi og Frakklandi. Sú blanda er að virka vel en þeir voru að senda frá sér plötuna Discotheque. Platan vísar í allar áttir og blandar saman hip hop, dub, 60's poppi, diskói, rokki svo eitthvað sé nefnt. Þeir taka nokkur tökulög eftir stórstjörnur á borð við Lou Reed, Rolling Stones og Serge Gainsbourg og setja í dansgallann. Ég ætla að henda inn laginu Bad News From The Stars sem Gainsbourg gerði upphaflega sem reggílag en Stereo Total eru búnir að hressa aðeins upp á það.
Leyfi orginalnum að fljóta með enda klikkar Gainsbourg aldrei.

Stereo Total - Bad News From The Stars
Serge Gainsbourg - Bad News From The Stars

Svo í lokin ætla ég að skjóta inn mynd þar sem búið er að kortleggja tónlistarstefnur og tónlistarmenn með því að setja það inn á kort af undergroundkerfinu í London. Nördalegt en athyglisvert að kíkja á þetta, ekkert verri afþreying en hver önnur.

London Underground Map (pdf skjal)

Eitt lag í dag

2006-02-23T16:11:00.000Z

Stutt og laggott. Overnight eftir hinn kanadíska Gonzales. Þetta lag er af plötunni Solo Piano sem inniheldur eins og nafnið gefur til kynna, eingöngu píanóleik Gonzales. Áður hefur hann gert þrjár hip hop breiðskífur, pródúserað og starfað með Peaches, Beck o.fl. Brilljant lag.

Gonzales - Overnight

Lólítan Jane Birkin

2006-02-17T16:11:00.000Z

Það þekkja allir stunurnar frá einni af mörgum lólítum Serge Gainsbourg, Jane Birkin úr laginu Je T'Aime...Moi Non Plus. Það var ekki eina lagið sem hún söng með honum en seiðandi rödd hennar rataði inn á slatta af lögum eftir Gainsbourg. Oft hvíslar hún þau nánast sem fer vel við lágstemmdar og erótískar ballöður franska stórreykingamannsins og sérvitringsins. Hérna eru nokkur af þeim, þar á meðal besta lag Serge Gainsbourg að mínu mati, Ballade De Melody Nelson.

Serge Gainsbourg & Jane Birkin - Ballade De Melody Nelson
Serge Gainsbourg & Jane Birkin - Jane Dans La Nuit
Serge Gainsbourg & Jane Birkin - La Chanson de Slogan
Serge Gainsbourg & Jane Birkin - Yesterday yes a day

Jay Dee - 1974 - 2006

2006-02-12T15:42:00.000Z

Þá er einn virtasti taktsmiður hip hops fallinn frá. Jay Dee (eða J-Dilla) lést á föstudaginn aðeins 32 ára. Nei, hann var ekki skotinn eða lést úr ofneyslu heldur hafði hann glímt við nýrnasjúkdóm og er það talið vera banamein hans. Hann var dáður og dýrkaður meðal taktsmiða sem töldu hann einn þann allra besta. Taktar hans einkenndust helst af djössuðum blæ og þungum bassa. A Tribe Called Quest, De La Soul, Pharcyde, Common, Busta Rhymes eru meðal þeirra sem hafa notið krafta hans, svo var hann einnig um tíma í sveitinni Slum Village. Síðustu árin starfaði hann svo m.a. með hinum hæfileikaríka Madlib undir nafninu Jaylib. Lagið The Red er af plötunni Championsound sem Jaylib gerðu árið 2003. Madlib og Quasimoto alter egóið hans sjá um rappið í laginu.

Jaylib - The Red

Hinn þýski Günther

2006-02-09T22:20:00.000Z

Günther Kaufmann er ekki bara stórkostlegur leikari heldur er hann einnig gæddur íðilfagurri rödd svo ekki sé minnst á laglegu mottuna sem hann ber stoltur. Þrátt fyrir þessa mannkosti þá hefur hann verið nokkuð óheppinn og var í nóvember 2002 dæmdur óréttilega í 15 ára fangelsi fyrir morð á endurskoðandanum sínum. En réttlætið sigrar alltaf á endanum og Günther fékk frelsi árið 2003. Í réttarhöldunum 2002 var hann bæði sakborningur og sönnunargagn A, þ.e. morðvopnið. Þegar hann svaraði fyrir það þá féllu þessi fleygu orð: "I simply fell on him, I didn't mean to kill him. All of a sudden he was just no longer moving." Já, svo einfalt var það. Síðast var vitað af Günther í Bremen að taka upp Frank Sinatra og Dean Martin slagara. Lagið Our Love er hins vegar frá ca. 1970 og söngurinn minnir þó nokkuð á Jim Morrison... já Jim Morrison.

Günther Kaufmann - Our Love

Allir að dansa

2006-02-06T16:21:00.000Z

Ég hef nú ekki heyrt neitt að ráði til dönsku söngkonunnar Gry Bagøien en hún hefur starfað með F.M. Einheit sem er úr þýsku iðnaðarsveitinni Einstürzende Neubauten. Eitt af lögunum sem þau hafa gert er lagið Princess Crocodile af plötunni Public Recording. Það er skemmtilegt ragtime sampl notað í laginu sem gæti vel sómað sér í Woody Allen kvikmynd og kæruleysislegur söngur og fallegur raddblær Gry smellpassar við taktinn. Lagið er allavega ekki á leiðinni út úr playlistanum hjá mér á næstunni enda einkar hressandi í vikubyrjun.

Gry (w. FM Einheit) - Princess Crocodile

Svo fyrir þá sem nota Firefox vafrann þá mæli ég eindregið með Foxytunes viðbótinni sem gerir manni kleift að stjórna iTunes í Firefox glugganum.

6 day war

2006-01-31T19:39:00.000Z

Ég veit nú ekki mikið um hljómsveitina Colonel Bagshot annað en hún er frá Liverpool og gáfu út hið stórgóða lag 6 Day War. Textinn vísar í sex daga stríðið sem Ísraelar háðu við nokkrar Arabaþjóðir í júní 1967 og gjörsigruðu þær og náðu í kjölfarið nokkrum landsvæðum af þjóðunum, t.d. Gasasvæðinu. Margir kannast örugglega við lagið eftir að Dj Shadow samplaði það í laginu Six Days af Private Press. Hendi bara báðum útgáfum inn.

Colonel Bagshot - The 6 Day War

DJ Shadow - Six Days

snjóflóð

2006-01-27T18:16:00.000Z

Hressandi lag frá Áströlunum í Avalanches til að koma manni í eh.. stuð. Hef ekkert heyrt neinar fréttir um aðra plötu frá þeim en vonandi fer eitthvað að gerast í þeim. Gáfu held ég reyndar út einhverja smáskífu 2002, en ég vil sjá stóra plötu. Jæja, þetta lag er af Since I Left You frá 2000 sem er skyldueign á öllum góðum heimilum.

The Avalanches - Frontier Psychiatrist

Kirkjur og kvikmyndir

2006-01-26T15:41:00.000Z

Ég hef verið að uppgötva plötu sem fór fram hjá mér í fyrra, platan The Complete Guide To Insufficiency með David Thomas Broughton. Sérstaklega hefur síðasta lagið á plötunni heillað mig, Ever Rotating Sky. Platan er öll tekin upp í einni töku inn í kirkju og Broughton er bara einn að spila á gítar og með smá undirspil á teipi. Hann minnir dáldið á Anthony & The Johnsons á köflum eða Will Oldham og jafnvel Devendra Banhart. Spái því að þessi drengur eigi eftir að verða hæpaður upp með næstu plötu, allavega bind ég miklar vonir við hann.

David Thomas Broughton - Ever Rotating

Sándtrökkin úr myndum David Lynch eru alltaf framúrskarandi og hann hefur alltaf verið hrifinn af tónlist og tíðaranda 6. áratugarins. Þó svo að tónlistin úr Mulholland Drive sé kannski ekki jafn eftirminnileg og t.d. úr Blue Velvet þá stendur samt eitt lag upp úr þeirri mynd. Það er hið sykursæta tyggjókúlupopplag I've Told Every Little Star með Lindu Scott.

Linda Scott - I've Told Every Little Star

smá fokk með linkana

2006-01-24T17:43:00.000Z

Linkarnir á lögin eru í einhverju ólagi en það verður komið í lag eftir smá stund.

smá hip hop í vikubyrjun

2006-01-23T22:52:00.000Z

Mér hefur fundist halla dálítið á hip hop á helstu tónlistarbloggsíðum hérlendis. Reyndar var Egill Harðar með nokkur lög frá anticon útgáfunni en annars er lítið fjallað um það nema þá helst að Sage Francis, MF Doom og Edan hafa fengið einhverja umfjöllun. Mér fannst því tilvalið að pósta nokkrum skemmtilegum hip hop lögum sem mér finnst skilið að rati í fleiri eyru.

Fyrst er bræðingur þar sem búið er að splæsa saman Notorious B.I.G. laginu Everyday Struggle saman við A Day In A Life Of A Fool með Frank Sinatra. Þetta er af stórskemmtilegum disk sem heitir Blue Eye Meets Bed Stuy og er með skemmtilegri mashup plötum sem ég hef heyrt. Allavega er þetta lag alveg að svínvirka á mig og ef eitthvað er þá er það betra en báðar upprunalegu útgáfurnar. Hefði óneitanlega verið gaman að sjá þá taka lagið saman, voru eins miklar andstæður og hugsast getur, Sinatra með sín bláu augu í svíngfíling í Las Vegas en Biggie með sín 150 kíló í krakkfíling í Brooklyn. Maður veltir því svo fyrir sér hvernig það mundi hljóma ef einhver taki að sér að splæsa saman samsvarandi tónlistarmenn hér heima, Geir Ólafs við Dóra DNA. Væri forvitnilegt að heyra það.

Notorious B.I.G. & Frank Sinatra - A Day In A Life Of A Fool

Ég hef lengi haldið upp á hinn kanadíska Buck 65 sem hefur verið einn af afkastamestu tónlistarmönnum síðustu ára. Hann hefur reyndar verið að færa sig smátt og smátt í átt frá hip hopi eins og platan hans Secret House Against The World frá í fyrra bar merki. Lagið Pants On Fire kom fyrst út á hinni stórgóðu Man Overboard en var síðan endurútgefið í breyttri mynd á This Right Here Is Buck 65 sem kom út á síðasta ári.

Buck 65 - Pants On Fire (af Man Overboard)
Buck 65 - Pants On Fire (af This Right Here Is Buck 65)

Svo ætla ég að klára rappið í bili með goðsagnakenndu lagi (allavega í minni æsku). Ég átti fyrri hlutann af þessu lagi á kassettu þegar ég var 14 ára og man að þetta var mjög eftirsótt lag á þessum tíma. Það áttu allir í mínum gamla heimabæ, Borgarnesi, þetta lag kóperað af sama originalnum þannig að það átti enginn allt lagið í heild sinni. Maður gat rakið feril lagsins langt, langt aftur í tímann og það var stór hluti þess að þetta lag öðlaðist þann sess sem það skipar enn þann dag í dag meðal gamalla rappaðdáenda í Borgarnesi. Þegar ég hlusta á þetta lag þá fæ ég þvílíkan nostalgíuhroll og læt mig dreyma um gamla vasadiskóið og mixteipin...

Boogiemonsters - Mark Of The Beast

Leyfi svo að fljóta með moshi moshi bandinu Best Fwends sem eru tveir geðsjúkir félagar, frá Texas af öllum stöðum, sem spila að eigin sögn þroskaheft anti-pop. Ég veit ekki um betri skilgreiningu á tónlistinni en ég veit að hún er snarbiluð og er meira hressandi í morgunsárið heldur en tvöfaldur espresso. Hérna er eitt hressandi hryðjuverk frá þeim.

Best Fwends - Ultimate Teem

70's stöff

2006-01-19T17:06:00.000Z

Ég hef verið aðeins að hlusta á gamalt soul og r & b stöff frá 8. áratugnum og fundið fullt af dóti sem hefur heillað mig. Mikið af þessu dóti hefur verið samplað í bak og fyrir af t.d. RJD2, RZA, Dr. Dre o.fl. En þarna fann ég t.d. snillinginn Syl Johnson sem var gamall blúsari áður en hann gat sér orð sem einn besti soul söngvari 8. áratugarins. Röddinni svipar dálítið til Al Green en þeir voru hjá sama útgefanda um sem fannst Al Green söluvænni og Syl Johnson féll í skuggann af honum. Hann er samt engu síðri en Al Green og lagið I Hate I Walked Away af plötunni Back For Your Taste of Love er kennslubókardæmi um hvernig á að skila texta frá sér. Þetta lag var svo notað með ekkert sérstökum árangri í laginu We Made It með Ghostface Killah af Supreme Clientele.

Syl Johnsson - I Hate I Walked Away

Næst er það heróín og offitusjúklingurinn Baby Huey sem kynnti sig yfirleitt með línunni "I'm Big Baby Huey, and I'm 400 pounds of soul." Það var hverju orði réttara en hann þurfti að taka afleiðingunum heróínsins því en hann lést úr hjartaáfalli 1970, aðeins 26 ára að aldri. Eina platan sem hann lifði til að taka upp, The Living Legend, kom út ári seinna. Platan er fönkskotin í anda Curtis Mayfield og sýnir mikla breidd og hæfileika sem aðeins geta komið frá 400 punda heróínsjúkling. Í laginu Hard Times, sem er eftir Curtis Mayfield, heyrir maður að þessi maður hefði getað orðið stórstjarna.

The Baby Huey Story - Hard Times

Marlena Shaw var einkum þekkt fyrir að vera jazzsöngkona og var um tíma hjá Blue Notes útgáfunni. Hún er þekktust fyrir lagið California Soul sem var samplað af DJ Premier í laginu Check The Technique. En ég er yfir mig hrifin af öðru lagi með henni sem heitir Woman of The Ghetto.

Marlena Shaw - Woman of the Ghetto